Kapitan Kamikaze

Şerefe!

2012-01-28T00:31:00.002+02:00

Ten oto osmański pasza wznosi charakterystyczną szklaneczkę wypełnioną rakı, czyli turecką anyżówką, zbliżoną nieco do greckiego ouzo. Wódka ta, po dodaniu wody bądź lodu nabiera mętnego, mlecznego zabarwienia, stąd też nazywana bywa aslan sütü, czyli lwim mlekiem.

Naturalnie, prawdziwi tureccy maczo piją rakı nierozcieńczoną, zatem nasz pasza jest najwyraźniej zwykłym sofciarzem.

Jeszcze słówko o tradycyjnym tureckim toaście, który stanowi tytuł dzisiejszego posta. W Polsce, podobnie wielu innych krajach (Rosji, Czechach, Niemczech, Francji, Hiszpanii etc.) przy wprowadzaniu do rzeczywistości elementu baśniowego (piękne określenie autorstwa Jana Himilsbacha) życzy się na ogół sobie i towarzyszom zdrowia. Anglosasi swoim cheers czują się w obowiązku zaznaczyć, jak bardzo raduje ich cała ta sytuacja. Skandynawskie dość enigmatyczne skål odnosi się do nazwy starodawnych naczyń przeznaczonych do picia, a raczej idiotyczne włoskie cin-cin naśladuje dźwięk stukania się kieliszkami. Hebrajskie l'chaim i ukraińskie bud'mo stanowią zwięzłą afirmację ludzkiej egzystencji. Natomiast Turcy, jako jedyna chyba nacja, odwołują się przy alkoholowych okazjach do pewnej pięknej, choć w naszej nadpsutej zachodniej kulturze cokolwiek już niestety zlekceważonej i zapomnianej cnoty.

Turcy piją za honor.

Królik w wielkim mieście

2012-01-20T22:08:00.000+02:00

Mimo mrozu i śniegu, zupełnie niewzruszony siedział sobie w misie nieczynnej fontanny w pobliżu jednego z ankarskich centrów handlowych...

...i wcinał spokojnie jakieś badyle, jakby nigdy nic.

Wyspy Kanaryjskie

2012-01-15T20:27:00.000+02:00

Nie wiem jak pogoda w Polsce, ale w Ankarze od wczoraj wieczorem sypie gęsty śnieg; cały kampus wygląda jak obsypany cukrem pudrem. Dla odreagowania zimowej aury - oto mapa Wysp Kanaryjskich, do obejrzenia również w najnowszym numerze National Geographic Traveler.

Polecam kliknięcie, aby powiększyć obrazek, bo szczególiki są dość maciupkie.

Nowe czasy

2012-01-13T22:16:00.003+02:00

Drodzy i Szanowni Czytelnicy i Oglądacze!

Winienem Wam jest przeprosiny za ponad dwutygodniowy przestój w blogowaniu, a zwłaszcza za brak tradycyjnego posta noworocznego odnotowującego początek kolejnego (czwartego już) sezonu Kapitana Kamikaze. Skorom zaś winien - przepraszam z całego serca.

Zanim jednak zaczniecie odsądzać mnie od czci i wiary za haniebne zaniedbanie, przyjmijcie proszę moje wyjaśnienia tego stanu rzeczy. Mianowicie cztery dni temu pojawiła się w moim życiu maleńka Kapitanówna, który to fakt spowodował dość znaczące przewartościowanie dotychczasowych priorytetów i, co za tym idzie, większość spraw niezwiązanych z przygotowaniem się na przybycie na świat tej małej osóbki zeszły na dalszy plan, włączając w to niestety prowadzenie bloga.

Czy znaczy to, że Kapitan Kamikaze zmieni profil i stanie się teraz blogiem o urokach rodzicielstwa? Czy znaczy to, że posty będą się pojawiać jeszcze rzadziej niż ostatnimi czasy? Albo może blog zgoła zupełnie obumrze?

Odpowiedzi na te pytania brzmią kolejno: a) jest to nader nieprawdopodobne, b) jest to niestety niewykluczone, i wreszcie c) mowy nie ma.

Być może Kapitanówna (zwłaszcza gdy nieco podrośnie) będzie wdzięczną inspiracją dla niektórych postów, ale z całą pewnością nie pojawią się tu żadne wpisy o zupkach, kupkach, kolkach i ciemieniuchach, ani też o tym, jaka ta moja pociecha jest nadzwyczajna i jak to cudownie jest być ojcem. Są to dla mnie i dla Kapitanówny (a.k.a. Helenki) sprawy zbyt prywatne, ba, intymne, żebym o tym wypowiadał się publicznie, zwłaszcza na blogu, który powstał głównie po to, żeby było gdzie wrzucać dziwne zdjęcia figurek, trupich główek z tureckich skrzynek transformatorowych i od czasu do czasu jakichś moich knotów.

Obawiam się natomiast, że tendencja spadkowa częstotliwości pojawiania się nowych postów może się niestety utrzymać. Powodem tego stanu rzeczy są nie tylko nowe obowiązki, ale też powolne wyczerpywanie się tematów, które mogłyby jeszcze być warte poruszenia. Co gorsza, najbardziej (jak śmiem podejrzewać) atrakcyjny dla większości p.t. Czytelników i Oglądaczy temat niniejszego bloga, czyli moje ilustracje, będzie w tym roku pojawiał się znacznie rzadziej, niż dotychczas. Nie dlatego, że zwalniam obroty; wprost przeciwnie, rok 2012 zapowiada się na wyjątkowo pracowity i (Inszallah) owocny, ale dlatego, że większości swoich prac nie będę mógł pokazać tutaj przed ich publikacją. W przypadku ilustracji prasowych okres karencyjny trwa raptem kilka tygodni, ale w przypadku ilustracji książkowych, a te szczególnie mam w planach - już kilka miesięcy.

Tym niemniej, jeszcze blog nie zginął, póki my żyjemy. Zaglądajcie tu nadal, Drodzy i Szanowni Czytelnicy i Oglądacze, najprawdopodobniej następny post pojawi się szybciej, niż się spodziewacie. Tymczasem życzę Wam wszystkiego najlepszego w nowo rozpoczętym roku 2012, wielu pięknych chwil, nowych doświadczeń i wspaniałych zwycięstw!

Miejmy nadzieję, że z tym końcem świata to tylko plotki.

Gloria sapidis

2011-12-26T01:06:00.001+02:00

Admirał Akbar minutą ciszy czci chwalebną śmierć wigilijnych labraksów.

Kapitan Kamikaze z załogą życzy:

2011-12-24T02:04:00.000+02:00

Ciepłych

pogodnych

kolorowych

Świąt!

Trochę nostalgii i trochę zrzędzenia

2011-12-21T02:09:00.004+02:00

Wprawdzie Moja Żona czasami z przekąsem mawia, że jako inteligenckie dziecko z kulturalnego nadmorskiego kurortu nie mam pojęcia, czym było prawdziwe dzieciństwo w betonowej dżungli peerelowskich blokowisk, to przecież swoje szczenięce lata spędziłem uganiając się ze zgrają podobnych do mnie małych barbarzyńców po rozmaitych krzaczorach, klatkach schodowych (domofony należały wtedy jeszcze do rzadkości), i mniej lub bardziej zapuszczonych podwórkach (nie było wtedy jeszcze tej manii odgradzania się przez wszystkich od świata żelaznym parkanem najeżonym szpiczastymi sztachetami, a okazyjnie trafiająca się druciana siatka nie stanowiła bynajmniej przeszkody). Należę do pokolenia wyrosłego na książkach Bahdaja i Niziurskiego, będących apoteozą rozbrykanej i puszczonej samopas smarkaterii, czyli czegoś, czego chowane pod kloszem, odwożone dwie ulice dalej do szkoły samochodem, dzieci moich rówieśników zapewne nigdy w życiu nie doświadczą. W tamtych szczęśliwych latach przygody Paragona, Perełki i Mandżaro albo Marka Piegusa, Teodora i Pirydona, szlajających się bez nadzoru osoby pełnoletniej po rozmaitych lochach i piwnicach w celu wytropienia takiej czy innej szajki dość amatorsko sobie poczynających złoczyńców, były w moich oczach może nieco po literacku podkoloryzowane, ale przecież nie całkiem nieprawdopodobne. Ostatecznie normalną rzeczą było, ze znikało się z domu na cały dzień i wracało dopiero wieczorem, i że nikt z rodziców specjalnie się nie przejmował, gdzie akurat ich pociechy się szwendają, jeśli tylko w okolicach dziennika telewizyjnego zjawiały się w domu.

Oprócz piwnic i strychów, a okazyjnie nawet schronów przeciwlotniczych, świetnym miejscem do zabawy był jakiś plac budowy (jednego chłopaka z mojej podstawówki koledzy wsadzili do betoniarki, i tak długo kręcili, aż się nieborak porzygał), albo okoliczna rudera, przeznaczona do rozbiórki, która to z powodu przedłużających się obiektywnych trudności nie mogła latami dojść do skutku (jak i wiele innych rzeczy w tamtym ustroju).

No dobra, z tą ruderą może nieco przesadziłem, takich miejsc w Sopocie mojej młodości sobie nie przypominam, zresztą nawet jeśli były, to się tam raczej nie chodziło, bo na ogół znajdowała się tam melina pijaczków albo kompociarzy.

Ale po dachach garaży to się chyba każdy ganiał, prawda?

* * *

A w obecnych czasach... ech, szkoda gadać. Jak już dziecko odbębni szkołę i wszystkie możliwe bardzo rozwojowe zajęcia pozalekcyjne, a potem jakimś cudem odklei się od kompa lub od telewizora by wreszcie wyjść z domu, to gdzie trafia?

Na plac zabaw, i to taki, gdzie z czujnego oka nawet na chwilę nie spuszcza go rodzic bądź niania, ogrodzony jak wybieg smutnych zwierzątek w ZOO, i obowiązkowo monitorowany kamerami przemysłowymi.

Ileż razy można zjechać z tej zjeżdżalni, i ile babek z piasku uklepać w piaskownicy? Nie dajcie się zwieść tym przyklejonym do dziecięcych twarzyczek uśmiechom...

To już lepiej chyba siedzieć w domu, przynajmniej rodzice się nie stresują.

PS. Chciałbym od razu zaznaczyć, zanim się ktokolwiek z pt. Czytelników i Oglądaczy poczuje osobiście niniejszym postem dotknięty i urażony w swoim poczuciu dobrze spełnianego rodzicielskiego obowiązku, że absolutnie nie kwestionuję niczyich metod wychowawczych, po prostu wyrażam (półżartem, jak zwykle na tym blogu) swoje współczucie wobec wszystkich dzisiejszych dzieci, które nigdy nie łażą po żadnych miejscach, po których łazić nie wolno, i które swoją naturalną żądzę przygód muszą rozładowywać rypiąc całymi dniami w gry na konsoli.

Horror w M1

2011-12-15T22:51:00.000+02:00

Ilustracja do podręcznika dla młodszej młodzieży, mająca uzmysłowić dziatwie, na jakie śmiertelne niebezpieczeństwa jest narażona we własnych czterech ścianach; np. na porażenie prądem, wybuch gazu, oparzenie wrzątkiem, podpalenie bądź zalanie mieszkania, albo wypadnięcie z okna na dziewiątym piętrze. W pierwotnej przymiarce do ilustracji miał być również dobijający się do drzwi nieznajomy, ale na przedstawionym redakcji szkicu wyglądał przerażająco, jak stuprocentowy zboczeniec działkowy, więc go skadrowano do samej ręki przyciskającej guzik dzwonka. Ręka, fakt, odziana była w trencz i skórzaną rękawiczkę, więc przedstawiała się nadal dość złowrogo, ale wklejona w powyższą ilustrację na zasadzie obrazka w obrazku jakoś psuła mi kompozycję, dlatego w tej wersji jej nie widać. Można powiedzieć, że teraz jest to niewidzialna ręka.

Brasil

2011-12-11T23:46:00.000+02:00

Mapa Brazylii z najnowszego numeru National Geographic Traveler. Wersja autorska.

Triceps Rembrandta

2011-12-07T20:37:00.000+02:00

Silna ekipa tworząca komiksowy zin Biceps zwróciła się do mnie jakiś czas temu z prośbą o narysowanie ilustracji na okładkę do pierwszego numeru ich kolejnego projektu pt. Triceps. Dostałem (co mi się ostatnio nader rzadko zdarza) całkowicie wolną rękę i nieograniczony kredyt zaufania, a jedyną wytyczną było, żebym nawiązał do jakiegoś znanego dzieła sztuki wysokiej i żeby pojawił się tam mięsień trójgłowy ramienia. No to proszę:

Okładkę w wersji finalnej można obejrzeć tutaj.

Fauna Amazonii

2011-11-29T22:36:00.000+02:00

Anodorhynchus hyacinthinus

Panthera onca

Filc

2011-11-26T14:06:00.003+02:00

Odwiedziła nas w Ankarze nasza przyjaciółka Grażyna Rigall, znakomita ilustratorka, malarka i lalkarka. Razem z Agą (a.k.a. Moją Żoną) od kilku dni bawią się kolorowymi filcami, tworząc przeróżne cudeńka; atmosfera w domu jest jak w kurpiowskiej chacie, brakuje tylko, żeby siedziały w strojach regionalnych i nuciły sobie "U prząśniczki siedzą jak anioł dzieweczki, przędą sobie przędą jedwabne niteczki".

Nie potrafię niestety szyć (to znaczy - urwany guzik sobie sam przyszyję, bez przesady, ale tajniki haftu i obrębiania są mi całkowicie obce), więc nie bardzo biorę udział w tym szale twórczym, tym niemniej naszkicowałem parę projektów, które nawet doczekały się realizacji:

Kapitana z lewej uszyła Grażynka, a tego z prawej - Agunia (a.k.a. Moja Żona)

Bukę z książek Tove Jansson zaprojektowałem i wyciąłem sam, ale zszyła i ozdobiła koralikami Grażyna. Pawiana według mojego szkicu i koncepcji kolorystycznej zrobiła Agnieszka (a.k.a. Moja Żona).

Landspeeder

2011-11-21T23:52:00.002+02:00

Kto powiedział, że trekkies i fani Gwiezdnych Wojen nie mogą żyć w przyjaźni?

Wyimek z większej całości.

Kociaki

2011-11-20T01:05:00.002+02:00

Przepraszam wszystkich rozczarowanych ostatnią niską częstotliwością pojawiania się wpisów na blogu; praca niby cały czas wre, fabryka pracuje pełną parą, ale niestety nie bardzo wolno mi na razie pokazać, co schodzi z warsztatu, bo obowiązuje okres karencyjny, aż ilustracje ukażą się w druku. Być może niektórzy co bardziej uważni Czytelnicy i Oglądacze zauważyli, że usunąłem ostatnio posta z obrazkiem przedstawiającym widok średniowiecznego miasteczka. Stało się to na życzenie klienta, który obawia się czającej się w mroku konkurencji, tylko czekającej, żeby podpatrzeć i podprowadzić koncepcję. Proszę się jednak nie smucić, ilustracja ta pojawi się na blogu ponownie, a wraz z nią jeszcze dwie, z którymi tworzyła zestaw, ale stanie się to niestety dopiero na wiosnę przyszłego roku...

Inszallah.

Tymczasem, aby jakoś wynagrodzić Państwu ten haniebny zastój, a zarazem wnieść trochę ciepła w listopadowe chłody, odgrzebałem rysunki roznegliżowanych kociaków, które zdobiły niektóre z map, rysowanych przeze mnie dla National Geographic. W większości więc mogliście już Państwo je oglądać, ale malutkie, skromnie przycupnięte gdzieś w kąciku. Trochę mi ich było z tego powodu żal, zatem tutaj pojawiają się większe, okazalsze, w nowej oprawie, z nowymi tłami. Enjoy.

Memento mori 36

2011-11-11T23:37:00.003+02:00

Szkło laboratoryjne

2011-11-04T12:33:00.003+02:00

Naczynka z komnaty alchemicznej króla Zygmunta III Wazy.

Dziś o 17:00 w Centrum Wystawowo-Konferencyjnym Zamku Królewskiego na Wawelu odbędzie się otwarcie wystawy pokonkursowej „Legendy Wawelskie”. Strasznie żałuję, że mnie tam nie będzie, bo wystawa, sądząc ze składu wystawiaczy, powinna być wysokiej klasy, no a poza tym, Kraków, ech, Kraków... W melancholijnej listopadowej mgiełce... Knajpy na Kazimierzu...

No i Targi Książki przecież. A ja tymczasem tkwię jak jaki kołek w tej cholernej Ankarze. Chlip.

Czy koleżanka Justyna, ze wszystkich znanych mi czytelników bloga do Wawelu mająca chyba najbliżej (geograficznie), zechciałaby się wybrać na wystawę, a potem zdać może jakąś krótką relację, czy fajna, czy niefajna? Pliz?

Grumpy old man

2011-11-02T23:05:00.000+02:00

Pluszaki mimo wszystko szczęścia nie dają.

Memento mori 35

2011-10-28T18:38:00.003+03:00

Zawisnę na Wawelu

2011-10-27T17:53:00.005+03:00

Ponieważ na stronie internetowej Zamku Królewskiego na Wawelu pojawiły się już oficjalnie nazwiska ilustratorów, których prace zakwalifikowały się do wystawy będącej pokłosiem konkursu "Legendy Wawelskie", mogę się pochwalić, że i moje wypociny się załapały do tego prześwietnego towarzystwa i będą wisiały tam, gdzie onegdaj polscy królowie chadzali piechotą... Jakoś mi niezgrabnie to ostatnie sformułowanie wyszło, ale co tam. Przynajmniej darowałem sobie niestosowną i co gorsza wyświechtaną aluzję do zimnego piwa pewnej popularnej w Polsce marki.

Oto ilustracje do legendy o alchemicznej komnacie króla Zygmunta III Wazy i o przebiegłym alchemiku Sędziwoju. Na ilustracji powyżej: król Zyga usiłuje przemienić ołów w złoto pod czujnym spojrzeniem Michała Sędziwoja.

A tutaj przypominający trochę Batmana Sędziwój pędzi co tchu na zamek, żeby przeszkodzić królowi w odkryciu formuły uzyskania złota z mniej szlachetnych metali, co mogłoby mieć trudne do przewidzenia skutki ekonomiczne w skali globalnej.

Na ostatnim obrazku Michał Sędziwój ze złowieszczym uśmiechem przygląda się skutkom sabotażu, którego dopuścił się w królewskiej komnacie alchemicznej. Cały eksperyment i wyposażenie laboratorium szlag trafił, dobrze że król w kluczowym momencie akurat na chwilkę musiał wyjść (piechotą), bo ani chybi konieczna byłaby kolejna elekcja. Z drugiej strony - może wtedy Kraków nadal byłby stolicą?

A przy okazji zastanawia mnie, na jakie młyny wodą były knowania niecnego Sędziwoja, który z cyniczną premedytacją nie dopuścił, by katolicka Polska stała się z dnia na dzień wszechświatową potęgą gospodarczą, posiadającą monopol na wytwarzanie złota? Na pasku jakiego mocarstwa chodził ten podły szubrawiec? Protestanckiej Szwecji Karola Sudermańskiego? Prawosławnej Moskwy? Imperium Osmańskiego?!

Wystawę będzie można zobaczyć w Centrum Wystawowo-Konferencyjnym Zamku Królewskiego na Wawelu od 4 listopada do 30 grudnia.

In taberna

2011-10-26T23:10:00.003+03:00

In taberna quando sumus,
non curamus quid sit humus,
sed ad ludum properamus,
cui semper insudamus.
quid agatur in taberna
ubi nummus est pincerna,
hoc est opus ut quaeratur;
si quid loquar, audiatur.

[...]

Tam pro papa quam pro rege
bibunt omnes sine lege.
Bibit hera, bibit herus,
bibit miles, bibit clerus,
bibit ille, bibit illa,
bibit servus cum ancilla,
bibit velox, bibit piger,
bibit albus, bibit niger,
bibit constans, bibit vagus,
bibit rudis, bibit magus,
Bibit pauper et aegrotus,
bibit exul et ignotus,
bibit puer, bibit canus,
bibit praesul et decanus,
bibit soror, bibit frater,
bibit anus, bibit mater,
bibit ista, bibit ille,
bibunt centum, bibunt mille.

Carmina Burana

Fragmencik większej (dużo większej) całości, nad którą obecnie się mozolę.

Chirurdzy

2011-10-22T15:03:00.003+03:00

Coś dla miłośników Ostrego Dyżuru, Dra Housa i Szpitalu na Peryferiach: oto seria ilustracji dla miesięcznika Kaleidoscope do artykułu poświęconego historii chirurgii. Artykuł był bardzo ciekawy, ale opisywał takie okropności, że nie będę go tu streszczał. Ja jestem raczej dość obrzydliwy, w dodatku ze skłonnością do hipochondrii; w życiu bym nie mógł grzebać w czyichś wnętrznościach, i w ogóle uważam ludzką fizjologię za skandal - ani to estetyczne, ani solidnie wykonane. Błe.

Obrazki pokazane na blogu to directors cut - do druku poszły z nieco zmienioną kolorystyką, poza tym w dwóch przypadkach klient zażyczył sobie usunięcia bryzgającej krwi. No bo - wszystko fajnie, ale zbytni splatter / gore mógłby zepsuć apetyt pasażerom LOT-u, dla których miesięcznik Kaleidoscope jest przeznaczony.

Mnie się jednak bardziej podobały takie. Żadnych kompromisów, krew, śluz i ropa. Jak już szaleć, to szaleć, nie?

W doborowym towarzystwie

2011-10-20T22:24:00.002+03:00

Dzisiaj dostałem paczkę z Ameryki (!) a w niej egzemplarz przepięknej książki kucharskiej, będącej owocem akcji "They Draw & Cook", wymyślonej i przeprowadzonej przez rodzeństwo ilustratorów Nate Padawicka i Salli Swindell. Stu siedmiu artystów z całego świata prezentuje w niej swoje ulubione przepisy kulinarne. Polską ilustrację reprezentują Emilia Dziubak (i jej zupa arbuzowa), Marianna Oklejak (i fabularyzowany przepis na muffinki)...

... oraz yours truly z przepisem na pastę z makreli (znaną również w niektórych kręgach jako Pasta Festival).

Sycylia

2011-10-10T15:01:00.002+03:00

W najnowszym numerze National Geographic Traveler.

Uomini siciliani

2011-10-08T00:12:00.001+03:00

Dwóch sympatycznych pasterzy i ich wierne lupary.

Być może nazywają się Mario i Luigi. Być może nie.

Nic więcej nie powiem.

Omerta.

Jeszcze jeden neandertal

2011-09-30T20:59:00.002+03:00

Odrzut, ale sympatycznie mu z oczu patrzy.

Między nami, jaskiniowcami

2011-09-29T17:16:00.003+03:00

Jeżeli w najbliższym czasie zdarzy Wam się korzystać z usług PLL LOT, sięgnijcie po najnowszy numer miesięcznika Kaleidoscope (powinien być wetknięty w kieszonkę w oparciu fotela z przodu), w którym znajduje się bardzo ciekawy artykuł o diecie naszych odległych, choć nie tak bardzo od nas różnych, przodków.

Teza zawarta w artykule głosi, że najzdrowszą i zapewniającą nam ochronę przed większością chorób cywilizacyjnych dietą, jest dieta stosowana powszechnie w neolicie.

Jako że od strony biologicznej nie różnimy się w zasadzie wcale od poczciwych troglodytów żyjących we wspólnotach zbieracko-łowieckich (jedyne co u nas w ciągu ostatnich kilkudziesięciu tysięcy lat wyewoluowało, to zdolność trawienia laktozy, a i to nie u wszystkich), powinniśmy odżywiać się tak jak oni.

Aby więc uniknąć przypadłości takich jak otyłość, cukrzyca, próchnica, wszelkie schorzenia układu pokarmowego z rakiem włącznie, należy odrzucić radykalnie wszystko co słodkie, tłuste, słone, mączne, i - nie bójmy się tego słowa - smaczne.

Półsurowy stek z mamuta albo makrauchenii wolno nam spożywać najwyżej raz w tygodniu, zaś pozostałą część menu powinny wypełnić rozmaite kłącza, korzonki, leśne jagody i grzybki. Na dobrą sprawę należałoby spożywać około dwudziestu pięciu różnych produktów roślinnych dziennie, i raczej nie powinny wśród nich znajdować się ziemniaczane frytki ani pszenne bułeczki. Jeśli owoce - to najlepiej dziczki zza płotu sąsiada, bo frukta, które teraz sprzedaje się w sklepach, mają kilkakrotnie więcej cukru od tych, którymi raczyli się kromaniończycy.

No i oczywiście - żadnych używek. Chyba, że muchomory.

Na zakończenie chciałbym pro forma zaznaczyć, że wiem o tym wszystkim (mimo że nie leciałem ostatnio LOT-em), bo robiłem ilustracje do wyżej wspomnianego artykułu. Bardzo lubię zlecenia, przy okazji których można się czegoś ciekawego, choć niekoniecznie użytecznego, dowiedzieć.

I w dodatku zaoszczędziłem na bilecie!

Ekwinokcjum

2011-09-23T18:18:00.002+03:00

Major Panno i generał Calrissian z melancholijną zadumą obserwują nadejście jesieni.

Republika Południowej Afryki

2011-09-18T13:31:00.001+03:00

W najnowszym numerze National Geographic Traveler - moja mapa RPA.

Sawułar wiwr 3, czyli co nie uchodzi na podwórku

2011-09-15T21:47:00.001+03:00

Dzisiejszy odcinek obrazkowych porad Jana Kamyczka poświęcony jest zachowaniu w specyficznej przestrzeni ni to publicznej, ni to prywatnej, jaką jest podwórko.

Na podwórku manowicie niedopuszczalne jest:
- Wydzieranie się bez potrzeby i sensu, np. "Maaa-moo!!! A-on-się-bi-jeee!!!". Przecież skoro tylko siebie bije, to nie ma o co podnosić rwetesu, może takie akurat kolega ma upodobania, i wcale nie jest eleganckie ani konieczne ich w ten sposób upublicznianie. Live and let live; homo sum, humani nihil a me alienum puto.

- Śmiecenie. Wszelkie odpadki bytowe należy bezwzględnie wrzucać do przeznaczonych do tego celu pojemników.

- Pyskówa i mordobicie. Nawet, jeśli zasłużył.

-Prowadzanie Azorka, łagodnej psiny, bez kagańca i szczucie nim dla zgrywy kolegów, koleżanek i innych osób postronnych.

Dziękuję Państwu za uwagę.

No.

Podwórko

2011-09-13T17:05:00.003+03:00

Na uczciwym polskim podwórku w starym, dobrym stylu powinien wprawdzie być trzepak, a nie drabinki, ale oj tam, oj tam.

Sawułar wiwr 2, czyli jak mówić i jak słuchać

2011-09-10T21:50:00.004+03:00

Drogie dzieci! Jeżeli opowiadacie coś swoim kolegom i koleżankom, pamiętajcie, żeby mówić składnie, zrozumiale, i pełnymi, poprawnie zbudowanymi zdaniami.

Z kolei kiedy ktoś z waszych kolegów lub koleżanek wypowiada się ustnie przed całą klasą, słuchajcie go uważnie i nie okazujcie po sobie, że forma bądź treść wypowiedzi wam się nie podoba. Miejcie trochę empatii i wyrozumiałości dla mówcy, którego na pewno zżera trema, i nie zachowujcie się jak skończone chamy, gówniarzerio zasmarkana.

Opowieści różnej treści

2011-09-06T20:23:00.001+03:00

Ilustracja (kolejna, a co) do podręcznika do polskiego dla uczniów szkół podstawowych.

Kompozycja przesunięta mocno w lewo, bo z prawej strony ma się znaleźć tekst. Mogłem wprawdzie przykadrować (for your bigger viewing pleasure) tak jak poprzednie obrazki z tej serii, ale wtedy musiałbym eksterminować tego zmykającego krasnoludka w prawym dolnym rogu.

A to by było przykre.

Witaj, szkoło (podstawowa)!

2011-09-01T12:46:00.001+03:00

Ogólnie rzecz biorąc, dorosłość, skonfrontowana z moimi dziecinnymi na jej temat wyobrażeniami, okazała się cokolwiek rozczarowująca.

Jedna tylko rzecz jest chyba nawet lepsza niż się spodziewałem: to uczucie, które mnie ogarnia, kiedy otwieram rano oczy, kalendarz pokazuje pierwszy września, a ja wiem, po prostu wiem, że nie muszę i już nigdy nie będę musiał iść do szkoły, do tego domu udręki. Że już nigdy więcej nie będą terroryzować mnie zgorzkniałe baby z nadwagą, którym drewniana linijka w garści i dziennik klasowy pod pachą dają władzę absolutną, że już nigdy nie będę musiał przepisywać całego zeszytu do matematyki albo do polskiego, bo któraś z tych bab zakwestionowała jego estetykę, że już nigdy nie będę oddychał tym powietrzem przesyconym zapachem taniej pasty do podłóg, kurzu i kredy, ani przemierzał dzień po dniu, w tę i z powrotem, tych ponurych korytarzy z zielonkawą olejną lamperią.

Choćby tylko dla tego uczucia warto było się zestarzeć.

Ilustracja do, wspominanego już na tym blogu, podręcznika Gdańskiego Wydawnictwa Oświatowego dla uczniów szkół podstawowych.

Koniec wakacji

2011-08-28T15:49:00.001+03:00

Ilustracja do tego samego co poprzednio podręcznika dla podstawówkowiczów.

Żółknące liście na niektórych drzewach pozwalają ustalić czas akcji na tym obrazku na koniec sierpnia, może już nawet jest to pierwszy weekend września... Kupujemy ostatnie lody, rozgrywamy z kumplami ostatni mecz w nogę, ostatni raz w tym roku rozkładamy koc na trawie, jeszcze niby jest ciepło, śmiało można chodzić w krótkich rękawach, ale to już nieodwołalnie schyłek.

Jak napisał poeta:

Nigdy

nie będzie

takiego lata,

nigdy

nie będzie

takiego lata...

Nad horyzontem błyska się

i słychać szczęk

żelaza.

Szwedzki stół

2011-08-24T23:41:00.001+03:00

Nawet posiadając dokładne instrukcje, złożenie w całość rozsuwanego stołu z Ikei jest niemożliwe bez boskiej interwencji.

Na szczęście Thor, mistrzowsko posługując się Mjölnirem, dopomógł w montażu skomplikowanego mebla.

Sawułar wiwr, czyli o zachowaniu się przy stole

2011-08-22T21:18:00.002+03:00

Appendiks do ilustracji z poprzedniego postu, czyli czego dobrze ułożonym dzieciom przy stole robić nie wypada:

- Wstawać od stołu, gdy inni jeszcze siedzą i jedzą (np. tłuste kiełbasy)

- Mówić z pełną paszczą

- Sięgać komuś "przez porcję"

- Sesemesować do kolegi. Nawet jeśli się ma Blueberry albo Iphone'a.

No i w ogóle - nie siorbać, nie mlaskać i nie garbić się!

Obiad rodzinny

2011-08-21T19:03:00.004+03:00

Nie ma nic milszego, niech kto chce mi wierzy,

Niż rodzinny obiad w sielskiej atmosferze.

Obrus świeży leży, starsi znad talerzy do młodzieży
Szczerze szczerzą się.

Wojciech Młynarski

Ilustracja do podręcznika dla podstawówkowiczów przygotowywanego przez Gdańskie Wydawnictwo Oświatowe. Właśnie do mnie dotarło, że nie tylko nie wiem, do której klasy to podręcznik, ale nawet nie jestem pewien, do jakiego przedmiotu. Chyba do polskiego... A, bo ja wiem. Grunt, że klient był zadowolony.

Kongeriget Danmark

2011-08-13T12:37:00.001+03:00

Koniec wakacji, żegnamy rozleniwiony Sopot, witamy tętniącą pracą Ankarę, wracamy do kieratu.

W najnowszym numerze National Geographic Traveler - mapa kraju, który dał światu Lego, baśnie Andersena i ser Danablu.

Oko w oko

2011-08-12T22:14:00.005+03:00

Siesta w ZOO

2011-08-03T23:54:00.003+03:00

Zadzwoń, proszę

2011-07-27T17:06:00.001+03:00

Dolny Wrzeszcz

Dziwne, ale w sumie czemu nie?

2011-07-25T12:49:00.001+03:00

Paralela

2011-07-23T14:54:00.001+03:00

Gül Vadisi, Kapadocja

Wdzydze Kiszewskie, Kaszuby

Memento mori 34

2011-07-22T21:52:00.001+03:00

Na Burym Wybrzeżu

2011-07-15T23:16:00.001+03:00

Botwinka

2011-07-13T19:42:00.002+03:00

Mniam, mniam.

Z cyklu: "w Turcji tego nie dostaniesz".

Provence & Côte d'Azur

2011-07-06T18:26:00.001+03:00

Mapa z najnowszego numeru National Geographic Traveler.

A ja jutro lecę, nie do Prowansji wprawdzie, ale za to na Wybrzeże. Nie lazurowe niestety, tylko bure, nasze, Bałtyckie, ale co tam. Ojczyzny się nie wybiera, jak wiadomo.

Następne posty, jak dobrze pójdzie, będą pisane już z Sopotu. Pa, ciao!

Łuna

2011-07-05T14:55:00.001+03:00

To nie erupcja wulkanu...

...ani pożar lasu...

To nowy dzień trwogi i trudu świta dla ~~Mordoru~~ Ankary.

Dzień ojca

2011-06-23T02:11:00.002+03:00

Dzisiejszy post dedykuję mojemu Tatulkowi

...oraz wszystkim zaglądającym na tego bloga ojcom.

Wariat z Arles

2011-06-17T17:11:00.001+03:00

Detal z ostatnio rysowanej mapy Prowansji i Lazurowego Wybrzeża. Za jakiś czas pokażę całość. Stay tuned.

Z cyklu: imiona tureckie. Burak

2011-06-14T13:24:00.002+03:00

Artykuły pierwszej potrzeby

2011-06-13T22:10:00.001+03:00

Apteka w Göreme, Kapadocja.

Autostop, makrela i pasta do butów

2011-06-06T21:04:00.006+03:00

Trzy ilustracje do najnowszego numeru National Geographic Traveler poświęconego taniemu podróżowaniu.

Jak wiadomo, najtańszym środkiem transportu (poza własnymi nogami) jest autostop, unieśmiertelniony w kultowej piosence Karin Stanek:

Jedziemy autostopem, jedziemy autostopem.
W ten sposób możesz bracie przejechać Europę.
Gdzie szosy biała nić, tam bracie śmiało wyjdź.
I nie martw się co będzie potem.

Na ilustracji widać, że Nie-Europę też można tak przejechać. Jak się uprzeć.

Innym sposobem na oszczędzanie w podróży jest żywienie się samemu, zamiast po drogich restauracjach. Prawdziwi twardziele mogą np. jechać w norweskie fiordy z wędką i żywić się własnoręcznie złowionymi makrelami; dla tych mniej zawziętych pozostają konserwy turystyczne z mielonką rzeszowską i paprykarzem szczecińskim, tudzież suchary bieszczadzkie, wiezione z domu w ciężkich jak sumienie grzesznika plecakach.

Ja jestem jednak wygodniś i sybaryta, i od takich mocnych doznań zacząłem z wiekiem preferować bardziej hedonistyczne podejście do turystyki. Podczas ostatniego pobytu w Kapadocji przyglądałem się ze zgrozą dwóm szwedzkim (sympatycznym skądinąd) tanio podróżującym backpackerom, którzy w hostelowej stołówce mieszali zimne fusilli z krojoną w grube plastry turecką mortadelą (absolutna ohyda i smakowo i wizualnie) i keczupem.

No nie, panowie. Autostop, namiot, nonszalanckie podejście do higieny, wszystko fajnie, nie takie rzeczy się za młodu robiło, ale ten wstrząsający makaron przekonał mnie niezbicie, że jestem nieodwołalnie po drugiej stronie barykady - tej, niestety, gdzie siedzą, wygodnie rozparci w fotelach swoich kamperów i klimatyzowanych autokarów, syci niemieccy emeryci w beżowych wiatrówkach i złoconych oprawkach okularów.

Tamtego dnia kolację zjadłem w knajpie - güveç z bakłażanami i lokalne wino.

Idealnym sposobem, żeby zwiedzić obce kraje i nie przepłacić, jest wtopienie się w tłum i udawanie tubylca. W większości atrakcyjnych turystycznie miejsc przybysze z zewnątrz są traktowani jak chodzące bankomaty i bez żenady pozbawiani gotówki przez przedsiębiorczych lokalsów. Zasada, że koszula bliższa jest ciału obowiązuje tak samo w egzotycznym Zimbabwe, jak i na swojskim Podhalu; wszędzie na świecie przyjezdni płacą dziesięciokrotnie wyższe ceny wstępu / noclegu / posiłku (niepotrzebne skreślić), niż miejscowi. Żeby tego uniknąć, trzeba przekonywająco udawać swojaka, co od biedy może się udać w większości krajów europejskich, (o ile oczywiście zaposiedliśmy lokalny język i mamy umiejętność bezbłędnego naśladowania akcentu) ale już w Afryce Równikowej - moim skromnym zdaniem nie ma szans powodzenia.

LodzErr Brus Band

2011-05-31T21:35:00.003+03:00

Jeżeli ktoś z p.t. Czytelników i Oglądaczy będzie przypadkiem jutro w Łodzi, i nie będzie miał akurat nic straszliwie pilnego i absolutnie nie cierpiącego zwłoki do zrobienia, powinien wybrać się o siódmej wieczorem do Miejskiego Punktu Kultury PREXER UŁ przy ulicy Pomorskiej 39/41 i posłuchać koncertu zespołu Michała Kędzierskiego, ostatniego z prawdziwych ludzi renesansu, poety, aforysty, grafika, działacza społecznego, promotora kultury, znawcy sztuki, Allah jeden wie co jeszcze, i jakby tego było mało - znakomitego gitarzysty bluesowego.

Niestety, nie uda mi się dotrzeć nawet w przybliżeniu w okolice Łodzi, więc na koncercie nie będę, ale gdyby ktoś z Państwa poszedł i podzielił się ze mną potem swoją relacją, to bardzo bym się ucieszył. Może nawet uda się komuś wypatrzyć na poobijanym (podobno) stratocasterze Michała nalepkę z logotypem, który miałem przyjemność zaprojektować.

Memento mori 33

2011-05-27T19:02:00.003+03:00

Couchsurfing

2011-05-23T20:23:00.001+03:00

Jedna z narysowanych ostatnio przeze mnie ilustracji do najbliższego numeru National Geographic Traveler, poświęconego w całości taniemu podróżowaniu. Nie pokazuję na razie wszystkich obrazków, bo numer się jeszcze chyba nie ukazał, tym razem tylko mała zajaweczka większego zestawu.

Skutecznym sposobem na oszczędną turystykę jest tzw. couchsurfing, który, jak zapewne wszyscy wiedzą, polega na tym, że pozwala się przekimać na swojej kanapie obcym ludziom, a w zamian za to można się przekimać na kanapie innych obcych ludzi, jeżeli akurat ma się potrzebę... albo jakoś tak.

Na ścianie - niedokładna kopia obrazu Agnieszki, który nb. wisi u nas w salonie. Kanapę mamy troszkę inaczej umaszczoną, a nakastlik trzymamy w sypialni, więc to jednak nie u nas. No i naprawdę - ta nasza sofa jest diabelnie niewygodna do spania, nikomu bym nie polecał.

Wystawa końcowa

2011-05-16T14:13:00.002+03:00

Wystawa prac studentów z moich kursów projektowania graficznego i ilustracji w roku akademickim 2010 / 2011. Do obejrzenia na Bilkencie, budynek FB, pierwsze piętro, sala 221. Zapraszam.

Mały format

2011-05-11T15:22:00.012+03:00

Ostatnio robiłem ilustracje do czytanek z polskiego dla gimbusów; każdy obrazek pełni funkcję malutkiego inicjału na początku tekstu do przeanalizowania i omówienia. W druku mają te kwadraciki wymiary w okolicach 2,5 x 2,5 cm, natomiast dla własnej wygody rysuję je oczywiście większe - 5 x 5 cm.

Tak czy inaczej format jest masiupki, dzięki czemu praca nie tylko idzie dosyć szybko, ale przy okazji mam też zapewnione fajne ćwiczonko na komponowanie prostych ilustracji w kwadracie.

Ilustracja do fragmentu wywiadu-rzeki Beresia z Sapkowskim, w którym ojciec Geralta argumentuje, że współczesny marine obwieszony supernowoczesną bronią zabija z większym okrucieństwem niż średniowieczny knecht wywijający morgensternem.

Tekst o RoboThespianach, czyli robotach-aktorach. Grających w normalnych przedstawieniach! Dla dzieci! I one na tę ohydę patrzą! Co za czasy.

Naziol; nie pomnę już nawet czyj to był tekst, jakiś kawałek powieści o konflikcie pokoleń w hitlerowskich Niemczech, na zasadzie "syn faszysta pogardza sceptycznie nastawionym do nazizmu ojcem".

Ilustracja do opowiadania Dino Buzzatiego "Krytyk Sztuki". Podobieństwo do Pieta Mondriana nie całkiem przypadkowe.

Pisuar Duchampa ilustruje tekst o kondycji sztuki współczesnej i jej widokach na przyszłość (na ogół marnych).

Argentyna

2011-05-08T15:38:00.001+03:00

Również dostępna w najnowszym numerze National Geographic Traveler.

Polecam kliknięcie w obrazek.

Spacer po Różowej Dolinie

2011-05-05T01:03:00.001+03:00

Tytuł posta może budzić dwuznaczne skojarzenia, ale Różowa Dolina to po prostu nazwa jednego z najbardziej malowniczych miejsc w Kapadocji.

Powtórka z Mateczki Hubbard

2011-04-30T22:43:00.003+03:00

Jakieś półtora roku temu opisywałem klasóweczkę, którą zafundowałem moim studentom ilustracji. Tym razem znowu zmusiłem nieszczęsną młódź do zmagań z angielskim wierszykiem Old Mother Hubbard. Nie wiem jak to jest u pt. Czytelników i Oglądaczy, ale mnie na ogół dość szybko nudzi przyglądanie się, jak ktoś rysuje (parafrazując Roalda Dahla, jest z tym jak z dłubaniem w nosie - przyjemnie to robić samemu, ale przypatrywanie się, jak to robi ktoś inny, jest znacznie mniej pasjonujące), toteż sam złapałem za papier, tusz, i narządka i nagryzmoliłem takie dwa obrazki:

She went to the joiner's
To buy him a coffin;
And when she came back
The dog was a-laughin'

She went to the hatter's
To buy him a hat;
And when she came back
He was feeding the cat

Mateczka i jej pies za każdym razem wyglądają inaczej, bo jeden obrazek narysowałem w środę, a drugi w piątek (prowadzę zajęcia w dwóch grupach). W środę humor miałem dość wisielczy, bo byłem w środku roboczego tygodnia, za to w piątek spoglądałem na świat pogodniej, mając w perspektywie rychły koniec pracy i wieczorne pijaństwo w uniwersyteckim pubie w towarzystwie innych expatów.

Czarna z cukrem

2011-04-26T22:05:00.001+03:00

Te fruwające molekuły to kofeina (z lewej) i sacharoza (z prawej), a nie dietyloamid kwasu lizergowego. Bynajmniej.

To już ostatnia z serii ilustracji na okładki zbiorów testów maturalnych; jestem głęboko szczęśliwy, że mam to wreszcie z głowy. Teraz tylko pozostaje modlić się, żeby wszystkie obrazki pomyślnie przeszły weryfikację podczas badań fokusowych na grupie targetowej (ale ohydna ta marketingowa nowomowa, nie?), i żeby nic nie trzeba było poprawiać.

Odd man out

2011-04-24T14:51:00.001+03:00

Jedno jajeczko jest pomalowane przez Agnieszkę.

Które?

Kurczę blade

2011-04-23T13:55:00.002+03:00

Wszystkim czytelnikom i oglądaczom

wesołych

zielonych

słonecznych

pachnących

Świąt

życzy

Załoga Bloga (kpt. K.)

Memento mori 32

2011-04-22T10:57:00.004+03:00

Beypazarczycy

2011-04-21T22:53:00.005+03:00

Beypazari to małe, dość malownicze miasteczko położone jakieś sto kilometrów na zachód od Ankary, słynące z marchwi, wody mineralnej i osiemdziesięciowarstwowej baklavy (normalna baklava ma tylko czterdzieści warstw ciasta). Jest to miejsce bardzo popularne jako cel weekendowych wypraw ankarczyków, znużonych molochowatą nijakością stolicy, zatem w soboty na ulicznym bazarze i głównym ryneczku kłębi się tłum turystów kupujących lokalne wyroby - biżuterię, obrusy, drewniane zabawki (cepeliada wszędzie taka sama), słodycze i marchewkowy sok.
Jeśli jednak skręcić w jakąś mniej reprezentacyjną, boczną uliczkę, można poczuć senną, trochę nostalgiczną i bezczasową atmosferę tureckiej prowincji.

Kapadocja bez koloru

2011-04-17T23:59:00.006+03:00

Ostatnio udało mi się po raz kolejny pojechać do Kapadocji. Za każdym razem przywożę stamtąd całe gigabajty zdjęć; zresztą trudno inaczej - krajobraz jest tam tak bezwstydnie malowniczy, że nie sposób oprzeć się potrzebie uwieczniania po raz kolejny tych samych widoczków.

Tym razem, żeby była jednak jakaś odmiana, postanowiłem gros zdjęć zrobić w czerni i bieli. Nie wiem, czy miało to jakikolwiek sens, ale przynajmniej, jak powiedziała kiedyś pani sprzedawczyni w sklepie odzieżowym, komentując przymierzaną przeze mnie kurtkę, jest to "coś innego".

Edit: Żona się obruszyła, że ona też miała taki sam pomysł, żeby Kapadocję fotografować na czarno-biało, i na swoim blogu ma ładniejsze zdjęcia z tej wycieczki. No, ma.

The Doors 12

2011-04-14T00:04:00.002+03:00

Ankara, Ulus

Z cyklu: imiona tureckie. Ömer

2011-04-13T13:39:00.002+03:00

Botswana

2011-04-06T20:42:00.002+03:00

Tęga pani w sukience w geometryczne wzory to Mma Ramotswe, bohaterka kryminalnych powieści Alexandra McCall Smitha, których akcja toczy się w Gaborone i reszcie Botswany. Nie czytałem, ale redakcji National Geographic Travelera zależało, żeby ją narysować. Ktoś zna te książki? Warto? Zwłaszcza, jeśli się nie przepada za kryminałami?

Hortus mathematicus

2011-04-03T18:32:00.001+03:00

Nieśmiały cybernetyk potężne ekstrema

Poznawał, kiedy grupy unimodularne
Cyberiady całkował w popołudnie parne,
Nie wiedząc, czy jest miłość, czy jeszcze jej nie ma?

Precz mi, precz, Laplasjany z wieczora do ranka
I wersory wektorów z ranka do wieczora!
Bliżej, przeciwobrazy! Bliżej, bo już pora
Zredukować kochankę do objęć kochanka!

On drżenia współmetryczne, które jęk jednoczy,
Zmieni w grupy obrotów i sprzężenie zwrotne,
A takie kaskadowe, a takie zawrotne,
Że zwarciem zagrażają idąc z oczu w oczy!

Ty, klaso transfinalna! Ty silna wielkości!
Nieprzewiedlne Continuum! Praukładzie biały!
Christoffela ze Stoksem oddam na wiek cały
za pierwszą i ostatnią pochodną miłości.

Twych skalarnych przestrzeni wielolistne głębie
Ukaż uwikłanemu w Teoremat Ciała,
Cyberiado cyprysów, bimodalnie cała
W gradientach, rozmnożonych na loty gołębie!

O, nie dożył rozkoszy, kto tak bez siwizny
Ani w przestrzeni Weyla, ani Brouwera
Studium topologiczne uściskiem otwiera,
Badając Moebiusowi nieznane krzywizny!

O, wielopowłokowa uczuć komitanto,
Wiele trzeba Cię cenić, ten się dowie tylko,
Kto takich parametrów przeczuwając fantom,
Ginie w nanosekundach, płonąc każdą chwilką!

Jak punkt wchodzący w układ holonomiczności,
Pozbawiony współrzędnych zera asymptotą,
Tak w ostatniej projekcji ostatnią pieszczotą
Żegnany - Cybernetyk umiera z miłości.

Stanisław Lem, Cyberiada

Karawela

2011-03-28T14:27:00.003+03:00

Kolejna ilustracja na okładkę zbioru testów maturalnych. Tym razem, jak można się domyślić - geografia.

Okręt ma być mniej lub bardziej karawelą (a może karaką?), w każdym razie wzorowałem się na Santa Marii Kolumba, tyle, że zapewne coś pokiełbasiłem w takielunku. Nie da się ukryć, może i jestem znad morza, ale szczur lądowy ze mnie. Nigdy nie żeglowałem, z ledwością odróżniam szkuner od fregaty i nigdy nie pamiętam, która to bakburta, a która sterburta.

Bandera na grotmaszcie (to akurat wiem - główny maszt, środkowy i najwyższy) to flaga The Explorers Club, przyznawana uczestnikom najbardziej prestiżowych wypraw o wyjątkowym znaczeniu naukowym. Róża wiatrów na żaglach podejrzanie przypomina flagę NATO, co było całkowicie przypadkowe i niezamierzone. Powinienem to zmienić, ale od początku chciałem mieć błękitne żagle; dopiero jak dołożyłem te kompasy, dotarło do mnie, że już gdzieś kiedyś taką kombinację widziałem.

Oh, well.

Memento mori 31

2011-03-25T23:54:00.001+02:00

Burtoniada

2011-03-23T22:28:00.002+02:00

Moi studenci z kursu ilustracji właśnie skończyli (przynajmniej niektórzy) pracę nad zadaniem polegającym na zilustrowaniu jednego z wierszyków z książki The Melancholy Death of Oyster Boy and Other Poems Tima Burtona (tak, tego od Batmana i Gnijącej Panny Młodej). Z tego co wiem, nie ukazał się nigdy polski przekład, ale rzecz w oryginale jest w całości dostępna online. Polecam, bo wierszyki są tyleż makabryczne, co urocze.

Żeby było trudniej i ciekawiej, ilustracja miała być fotografią własnoręcznie wykonanego trójwymiarowego obiektu w samodzielnie zaaranżowanej scenografii. Jak widać poniżej, niektórzy naprawdę przyłożyli się do zadania; co więcej, wszystko wskazuje na to, że nieźle się przy nim bawili.

Aslı Özcivelek, Mummy Boy

İlkay Koca, Stain Boy

Aylin Demir, Toxic Boy

Meltem Şahin, Anchor Baby

Olcay Okçal, Junk Girl

Mine Gürzümar, Staring Girl

Polonaise

2011-03-19T23:06:00.001+02:00

Pozostając w nastrojach patriotycznych, tym razem w wydaniu sarmackim, sumiastym i zawiesistym - ilustracja na okładkę zbioru testów z języka polskiego.

Swoją drogą, co za okropieństwo: test z polskiego. Za moich czasów, mosterdzieju, pisało się wypracowania. I to na papierze kancelaryjnym! W linie!

İstiklal Caddesi

2011-03-15T21:44:00.007+02:00

Półtora tygodnia temu pojechaliśmy z Żoną na jeden dzień do Stambułu; oficjalnym powodem była chęć zobaczenia wystawy Fridy Kahlo i Diego Rivery, a tak naprawdę chodziło o to, żeby się trochę przewietrzyć i przewieźć cztery litery po circa 350 kilometrów w każdą stronę, bo już zaczęliśmy porastać mchem i grzybem w Ankarze. Czy było warto, biorąc pod uwagę, że mieliśmy raptem jakieś pięć godzin między wysięściem a wsięściem do autokaru linii Ulusoy, który wiózł nas sześć i pół godziny tam i kolejne sześć i pół godziny z powrotem, to już kwestia do dyskusji. Zwłaszcza, że wystawa raczej rozczarowująca.

Niemniej, wyrwać się z domu było miło, tym bardziej, że roboty miałem (i nadal mam) zatrzęsienie, a, jak wiadomo, obcyndalanie się sprawia najwięcej przyjemności, kiedy ma się bardzo dużo ważnych spraw na głowie. Tylko ten tłum na Beyoğlu! Hałaśliwy, depczący po butach, poszturchujący, przepychający się! Straszny!

Co zresztą widać na zdjęciu, przedstawiającym sobotnie marcowe popołudnie na İstiklal Caddesi, najpopularniejszym deptaku Stambułu. Mała ciekawostka - jego nazwa, przetłumaczona na polski, jest taka sama jak głównej przelotówki w moim rodzinnym Sopocie: Aleja Niepodległości.

Dom, w którym mieszkasz

2011-03-11T19:48:00.001+02:00

Ilustracja na okładkę zbioru testów z wiedzy o społeczeństwie.

Podziękowania za inspirację dla Marka Brzozowskiego.

Portugalia

2011-03-08T17:40:00.002+02:00

Mapa tego małego śmiesznego kraju leżącego na zachód od Hiszpanii narysowana do najnowszego numeru National Geographic Traveler.

Nie lubię wprawdzie fado, ale muszę przyznać, że porto się Portugalczykom udało.

Tłusto

2011-03-03T20:45:00.001+02:00

W roli głównej: Pączek z Reala

W pozostałych rolach: Malakili i Yarna "Harda Wenus" d'al' Gargan.

Appendiks do poprzedniego posta

2011-03-01T01:36:00.003+02:00

Ilustracje na okładki zbiorów testów dla maturzystów zwykłem pokazywać tutaj w wersji director's cut, albo może raczej artist's crop, o proporcjach boków 1:1. Robię tak, bo kiedy pokazałem na blogu pierwszą ilustrację z poprzedniej, bliźniaczej serii (przeznaczonej na okładki Vademeków Maturzysty) kierowałem się wskazówkami od wydawnictwa, które zażyczyło sobie obrazka w kwadracie. Potem niespodziewanie okazało się, że zmienił się layout (z raczej nijakiego na bardzo ohydny) a zarazem format ilustracji zmienił się na poziomy prostokątny.

Jako że nie zawsze mam równo pod sufitem (być może jakaś łagodniejsza odmiana OCD), i lubię żeby seria konsekwentnie trzymała się jednego formatu, postanowiłem odtąd przygotowywać ilustracje w dwóch wersjach: prostokątną dla Operona, kwadratową na bloga. W czasach cyfrowej grafiki nie stanowi to najmniejszego problemu, o ile wszystko sprytnie sobie zawczasu zaplanować. Na ogół ta kwadratowa wersja wyglądała jakby lepiej, ale w przypadku ostatniego obrazka postać damy z zamkiem na głowie zasłoniła prawie cały pejzaż, podczas gdy w wersji poziomej dama była proporcjonalnie mniejsza i landszaftu było widać o wiele więcej. A że chyba wyszedł, nieskromnie przyznam, całkiem niebrzydko, postanowiłem go tu, jako bonus, zademonstrować w całości:

No, taki widoczek.

Kasztelanka

2011-02-27T22:27:00.001+02:00

Pomysł stary, ograny i nie mój, w dodatku już co najmniej raz przeze mnie kiedyś wykorzystany, ale co zrobić. Ilustracja na okładkę zbioru testów z historii dla maturzystów.

Nie ma jak w domku

2011-02-23T22:24:00.003+02:00

Mistrz Yoda preferuje minimalistyczną architekturę z biodegradowalnych materiałów.

Jak nie wiesz co robić, rób to co lubisz

2011-02-21T22:17:00.005+02:00

Ciąg dalszy drogi przez mękę z okładkami do zbiorów testów dla maturzystów.

W liceum fizyka nie była, delikatnie rzecz ujmując, moim ulubionym przedmiotem (przepraszam, Tato), ale po latach okazało się, że sprawia mi ona najmniej problemów przy wymyślaniu ilustracji. Wystarczy sięgnąć do klasycznej ikonografii twardej science-fiction, czyli do czegoś, co znam i lubię, i włala, już się wizualizują rozmaite energie, ładunki i cząstki elementarne.

Może i nie pamiętam jak brzmiały wszystkie prawa dynamiki Newtona, ale za to umiem narysować robota z lampą plazmową. Zawsze coś.

Portwajn

2011-02-19T18:47:00.004+02:00

Zajawka kolejnej mapy dla National Geographic (na blogu za jakieś dwa-trzy tygodnie dopiero).

Dirty old aliens need love too

2011-02-14T18:59:00.001+02:00

Walentynkowy wieczór Klubu Samotnych Serc z Mos Eisley okazał się raczej umiarkowanym sukcesem.

Pałac zimowy

2011-02-13T21:52:00.003+02:00

Zamek Uçhisar w Kapadocji. Stare zdjęcie, jedno z tych, które latami kisiłem na dysku, bo jakoś nie było sposobności, żeby je pokazać na blogu. Podobno w Polsce znowu spadł śnieg. Tutaj jakoś nic z tego.
Zresztą, tej zimy nie mam czasu na podróże; nic, tylko praca i praca. Nie, żebym się użalał. Po prostu - selawi.

Landszaft z jeleniem

2011-02-09T17:50:00.005+02:00

Niecałe półtora roku temu robiłem dla Wydawnictwa Operon cykl ilustracji na okładki do Vademeków Maturzysty. Tym razem zostałem poproszony o zrobienie nowej (podobnej, acz innej) serii obrazków przeznaczonych na okładki zbiorów testów dla maturszczyków.

Zacząłem od biologii, bo na inne przedmioty na razie nie mam pomysłów...

Thule

2011-02-07T18:43:00.004+02:00

Mapa Islandii narysowana do najnowszego numeru National Geographic Traveler. To jest director's cut, w wersji do druku są niewielki zmiany, spowodowane tym, że teksty się nie mieściły i trzeba było to czy owo zmniejszyć bądź poprzesuwać.
Tak na marginesie: co za pogańskie nazwy tam mają - Hvannadalshnúkur, Mýrdalsjökull, Reyðarfjörður albo Hafnarfjörður. To nawet przepisać trudno, a co dopiero wymówić.

I już zupełnie z głowy

2011-02-04T18:22:00.004+02:00

Okładka do "Neski i Srebrnego Talizmanu" Joanny M. Chmielewskiej.

Kiedy w księgarniach - nie wiem dokładnie. Gdzieś na wiosnę.

Bałwany z Bilkentu

2011-02-02T18:50:00.004+02:00

Wbrew pozorom dzisiejszy post nie będzie poświęcony moim studentom (ha ha ha, ale mi się żarcik finezyjny udał, oj nie mogę).

Oczko mu się odkleiło, temu bałwanu.

Temu oba.

Hu hu ha!

2011-01-30T12:42:00.004+02:00

Podejrzewam, że Turecki Departament d/s Pogody i Klimatu czyta mojego bloga, bo wystarczy, że opublikuję na nim skargę na brak śniegu w zimie, a prawie natychmiast zaczyna sypać.

Rok temu było identycznie.

A jeśli chodzi o zimę...

2011-01-27T19:46:00.007+02:00

... to najwyraźniej w tym roku w Ankarze znowu skończyła się, zanim w ogóle się zaczęła.

I to bez choć jednej uczciwej śnieżycy.

Prawie z głowy

2011-01-24T16:08:00.013+02:00

Uporałem się wreszcie z kompletem czarno-białych ilustracji do "Neski i Srebrnego Talizmanu" (uff!), została mi jeszcze do namalowania okładka (kolorowa) i już za momencik będę mógł zająć się czymś innym.

(Żona, która zagląda mi przez ramię, podpowiada, że nie "czymś", tylko "kimś"; mianowicie nią - Agunią... Tja.)

Memento mori 30

2011-01-21T17:53:00.001+02:00

Kızılay

2011-01-19T02:57:00.004+02:00

Dwa wodospady i jeden wulkan

2011-01-15T19:11:00.008+02:00

Islandzkie klimaty - fragmenty większej całości. Szybkie szkice tabletem.

Jak nie zaliczyłem okładki w "Przekroju"

2011-01-11T13:42:00.013+02:00

Może tylko mi się tylko tak wydaje, ale w środowisku polskich ilustratorów zrobienie okładki dla tygodnika "Przekrój" jest najwyraźniej wydarzeniem o sporym znaczeniu prestiżowym i powodem do zawodowej i artystycznej dumy. Dlatego też, kiedy zaproponowano mi narysowanie okładki do następnego numeru, zatarłem z radości ręce, że oto, panie, doczekałem się i też mam okazję dołączyć do innych wybitnych, zaistnieć, słowem: trochę napompować sobie ego.
Temat był o dużym potencjale: "Z czego śmieją się Polacy. Ranking kabaretów". Poproszono mnie o przygotowanie dwóch dość szczegółowych szkiców z zastrzeżeniem, że nie chcą żadnych znanych twarzy, tylko wesoły, pogodny obrazek w "pozytywnych" kolorach. Najchętniej, żeby była na nim uchachana gęba jakiegoś typowego Polaka, ale oczywiście otwarci są też na inne pomysły.
Pomyślałem chwilę i rach-ciach przygotowałem takie dwa obrazki:

Po jakichś dwóch dniach od wysłania projektów "Przekrój" łaskawie odpowiedział, że "idzie to w dobrym kierunku, ale jest za mało radosne i, w opinii naczelnej, dość przerażające". Po takim dictum czułem się tak samo mądry jak przedtem i poprosiłem o doprecyzowanie, co mianowicie idzie w dobrym kierunku, a co konkretnie jest przerażające.
Na co doczekałem się stwierdzenia, że strój krakowski jest bardzo OK, ale bohater okładki nie może byś clownem, ani Stańczykiem, ani Jokerem ani niczym takim; niech to będzie po prostu śmiejący się Polak.
Zgrzytnąłem zębami, bo w ten sposób moja ilustracja pozbawiona została jakiegokolwiek konceptu, ale cóż - klient płaci, klient wymaga, Paryż ostatecznie wart jest mszy, a okładka w "Przekroju" warta pewnych kompromisów (tak mi się wówczas wydawało).
Szast-prast i nowa wersja krakowiaczka, bez makijażu, była gotowa:

(Tak naprawdę przygotowałem dwie wersje, ale ta druga była dość podobna, więc już nie będę zanudzał). Minęło znowu parę dni, skład redakcyjny szlachetnie milczał w sprawie decyzji, czy biorą obrazek, czy nie. Zażyczyli sobie tylko pliku w dużej rozdzielczości "na wszelki wypadek".

Minął weekend i poniedziałek - nadal nic.

Dzisiaj zobaczyłem wreszcie nową okładkę "Przekroju".

Właściwie to przygnębiło mnie nawet nie to, że moje projekty się nie spodobały i zostały odrzucone, ale to, że "Przekrój" wolał takiego, w moim odczuciu, gniota. Chyba, że to wcale nie jest gniot, tylko wybitne dzieło, te twarze wcale nie są znane, nastrój jest pogodny, kolory są jak najbardziej "pozytywne", a ja po prostu nie znam się na nowoczesnej ilustracji.
Tedy jo.

Malta

2011-01-10T20:32:00.005+02:00

W najnowszym numerze National Geographic Traveler można znaleźć narysowaną przeze mnie mapę Malty. W magazynie ilustracja wygląda trochę inaczej, między innymi trzeba było usunąć (z żalem) tego dumnego joannitę, żeby zrobić miejsce na tekst, takoż i ramkę; za to tutaj pokazuję pierwotną, pełną wersję.

Yellow cab

2011-01-06T21:31:00.004+02:00

Wszystkie taksówki w Ankarze są żółte; jak w Nowym Jorku.

Na tym zakończmy porównania.

Zaczynamy Rok Trzeci!

2011-01-03T18:38:00.009+02:00

Dokładnie dwa lata temu Kapitan Kamikaze pojawił się w blogosferze. Od tego czasu powstało 426 postów (różnej jakości, trzeba przyznać), pod którymi pojawiło się 1241 komentarzy; 116 osób oficjalnie rozpoczęło śledzenie wydarzeń na blogu, bóg wie ile robi to nieoficjalnie, zaś stronę wyświetlono ponad 21000 razy (blisko 3500 razy w samym tylko ubiegłym miesiącu).

Chciałbym z tej okazji gorąco podziękować wszystkim Czytelnikom i Oglądaczom za zainteresowanie, czytanie, oglądanie i przede wszystkim - komentowanie. Nic tak nie cieszy jak odzew na kolejny pokazany światu obrazek, albo jak ożywiona dyskusja na jakiś poruszony przeze mnie temat (np. kuchnia turecka a sprawa polska).
Życzę Wam (Szanowni Państwo, Drodzy Przyjaciele) w Nowym Roku samych szczęśliwych zrządzeń losu, żebyśmy, kiedy już przeminie, mogli go wszyscy wspominać ciepło i z sentymentem. Niech to będzie dla nas dobry rok, po prostu.

A że według chińskiego kalendarza będzie to Rok Królika, szczególnie serdeczne życzenia (o rety, zaczynam brzmieć jak papież...) przesyłam wszystkim urodzonym w latach 1927, 1939, 1951, 1963, 1975, 1987 i 1999.
Niech nam marchwi i sałaty nigdy nie zabraknie!