Królik w wielkim mieście

 Mimo mrozu i śniegu, zupełnie niewzruszony siedział sobie w misie nieczynnej fontanny w pobliżu jednego z ankarskich centrów handlowych...

  ...i wcinał spokojnie jakieś badyle, jakby nigdy nic.

Gloria sapidis

Admirał Akbar minutą ciszy czci chwalebną śmierć wigilijnych labraksów.

Fauna Amazonii

 Anodorhynchus hyacinthinus

Panthera onca

Oko w oko

Siesta w ZOO

Na Burym Wybrzeżu

Pora karmienia

W pałacu Hutta Jabby tylko Malakili i Giran, wykwalifikowani dozorcy i treserzy niebezpiecznych zwierząt, mają dość odwagi, by zajmować się najbardziej krwiożerczą z bestii - straszliwym fretkozaurem (Furettosaurus horribilis L.).

Easy riders

Jak się okazuje, w naszej ponowoczesnej rzeczywistości poderwanie dziewczyny "na motocykl" nie jest już takie łatwe. Natomiast tradycyjni dżygici - nie muszą narzekać.

Hathor, Hathor, Hathor

Powrót syna Radamenesa

Twit!

- Świr! Świr!

- Fiut! Fiut!

Gęgor szczerzy kły

Kuğulu Park, Ankara

All the animals come out at night

Kiedy na umęczony upałem Sopot spłynie wreszcie wieczorny mrok, i tubylcy wraz z czeredą kolorowo ubranych letników, człapiących cały dzień kaczym krokiem w swoich źle dopasowanych klapkach, udadzą się wreszcie na spoczynek, miejskie parki, skwery i uliczki obejmują we swe władanie przedstawiciele lokalnej i napływowej fauny nocnej.
Powracający z hulanek spóźniony przechodzień może napotkać na przykład stadko niezupełnie trzeźwych młodzieńców pohukujących od czasu do czasu nieartykułowanie, objuczonych siatkami ze sklepów całodobowych, w których pobrzękują zdradziecko butelki z piwem. Zdarzają się też przycupnięte na ławkach bądź murkach zapłakane dziewczyny, które właśnie przeżywają silny atak bólu istnienia, rozmazujące wierzchem dłoni maskarę i rwącym się od szlochu głosem próbujące wysępić od kogoś papierosa.

Można również spotkać jeża. On nic od nikogo nie będzie chciał. Jeż jest cichy, dyskretny i niepijący.

Sierściuch

Na tym blogu Dzień Kota wypada częściej niż raz do roku.

Jej futrzastość

Tak mniej więcej wygląda nasza Kundzia, zwana przez moją słowotwórczo nadaktywną żonę Misiem Boa.
Naturalnie, Kundzia w rzeczywistości porusza się raczej na czterech łapach niż na dwóch, choćby z racji poważnego, jak na fretkę, wieku.

Pan tu nie stał!

Ankara kedi

Miau.

Mateczka Hubbard

Jest taki bardzo stary angielski wierszyk o Mateczce Hubbard, która ganiała cały czas za sprawunkami po mieście, żeby tylko dogodzić swojemu psu. Za każdym razem, kiedy wracała do domu, okazywało się, że pies wyprawiał najdziwniejsze brewerie - a to stawał na głowie, a to grał na flecie, a to karmił kota, a to ujeżdżał kozę, a to czytał gazetę, itd. Całość można przeczytać sobie tutaj.

Na dzisiejszych zajęciach z ilustracji zarządziłem pracę klasową, czyli mówiąc zwyczajnie - classwork. Każdy student dostał jedną zwrotkę "Old Mother Hubbard" i miał ładnie, szybko, a vista naszkicować tuszem czarno-białą ilustrację. Chodziło o zmuszenie nieboraków, żeby choć trochę porysowali, bo zauważyłem, że podejrzanie chętnie realizują moje zadania za pomocą kombinacji Illustratora i Photoshopa, przy całkowitym pominięciu fazy szkiców. W rezultacie, całkiem nieźle radzą sobie z programami do grafiki, natomiast ich umiejętności rysunkowe są na poziomie bliskim przedszkola (o ile nie gorszym).
Naturalnie plon dzisiejszej klasówki nadawał się w znakomitej większości do kosza (a to była ta lepsza z dwóch grup, z którymi mam do czynienia), ale przynajmniej sam też sobie porysowałem (miałem o dwie zwrotki więcej, niż przyszło studentów).

Przy drugim podejściu (i innej zwrotce) pani Hubbard i jej zbzikowany kundel wyglądali trochę inaczej:

Zastanawiam się tylko, czy takie moje publiczne rysowanie poprawia studenckie morale, (w sensie, że daje dobry przykład) czy może wprost przeciwnie.

Drzemka

Wypisy ze Sztaudyngera

Gołębiami

brukowany

Kraków

Gówno ma z tych ptaków.

Ol' Blue Eyes